Διηγήματα



Νικήσας νίκην πρώτην





Οχυρό Ιστίμπεϊ





Το άρωμα των κρίνων





Ταξίδι μιας ημέρας





















Οχυρό Ιστίμπεϊ
Μιας ημέρας προσκύνημα
Αθήνα 1988

Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στους υπερασπιστές του οχυρού Ιστίμπεϊ, στις 6 Απριλίου του 1941. Σ’ αυτούς που θεμελίωσαν με αίμα και θυσίες, την ελευθερία και την εθνική μας ανεξαρτησία. Και σε όλους τους Έλληνες όλων των εποχών, που έπεσαν για τα ιδανικά της φυλής μας.



ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σαν ένας από τους υπερασπιστάς του οχυρού Ιστίμπεϊ που βρίσκεται σε μια από τις βουνοκορφές του Μπέλες σε υψόμετρο 1.500 μέτρα και απόσταση 200 μέτρα από την ελληνοβουλγαρική μεθόριο, άγρυπνος φρουρός του δρόμου που οδηγεί από το ελληνικό Πετρίτσι, στο βουλγαρικό Πετρίτσι, θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω και να συγχαρώ τον διακεκριμένο λογοτέχνη κ. Nίκο Μέγα - Ανώγη δια το διήγημά του «Το οχυρό Iστίμπεϊ».

Με το έργο του αυτό, ο Nίκος Μέγας - Avώγης, μέλος του Πανελληνίου Συνδέσμου Πολεμιστών και Φίλων των Οχυρών 1941, συμπληρώνει ένα μέρος του κενού, που υφίσταται στη διαφώτιση του ελληνικού λαού και προ παντός της νέας γενιάς, που δεν έζησε το Έπος του 1940-41 ως προς τον αγώνα των οχυρών της Γραμμής Mεταξά.

Εμείς που γράψαμε τον επίλογο του Έπους 1940-41, και όλοι οι Έλληνες που έτυχε να τον γνωρίσουν, αισθανόμεθα πάντοτε πικρία βλέποντας τα διάφορα λεξικά ή τις εγκυκλοπαίδειες, ιδίως των ξένων, να γράφουν πολύ ολίγα ή και καθόλου, δια τον αγώνα των οχυρών μας, που μαζί με τη μάχη της Κρήτης καθυστέρησαν ένα μήνα την εκστρατεία του Χίτλερ εις την Ρωσία και έδωσαν τον χρόνο εις τον στρατηγό χειμώνα να επέμβει, να σταματήσει τα άρματα του Γκουντέριαν 10 χιλιόμετρα προ της Μόσχας και έτσι να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση της νίκης των Συμμάχων και της ήττας της Γερμανίας.

Ο Στάλιν είχε διακηρύξει τότε: «Έλληνες ουδέποτε θα λησμονήσουμε την οφειλήν μας ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευγνωμονούμεν».

Ο Νίκος Μέγας - Ανώγης, γαλουχημένος με τα εθνικά ιδεώδη της φυλής μας και προικισμένος από τον Θεόν να χειρίζεται τον πεζόν και ποιητικόν λόγον κατά τρόπον θαυμαστόν, έπειτα από ένα προσκύνημά του στο οχυρό Ιστίμπεϊ και άλλα οχυρά της μακεδονικής γης, αισθάνθηκε τέτοια συγκίνηση και υπερηφάνεια διότι είναι Έλληνας που με την πέννα του διατύπωσε τις εντυπώσεις του εις το μικρό αυτό βιβλιαράκι με τόση γλαφυρότητα, που όποιος το διαβάζει, ζει την μάχη των οχυρών, την μάχην όπου κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει με την λογικήν, το ηθικό ανάστημα εκείνων, που όρθιοι εβροντοφώνησαν εις τις Θερμοπύλες αυτές της Νεώτερης Ελλάδας: «Δεν θα περάσουν οι σιδηρόφρακτες μεραρχίες του Χίτλερ και ετόλμησαν να αμφισβητήσουν το αήττητοv του γερμανικού στρατού» όπως είπε και ο Φράνκλιν Ρούσβελτ , «ενώ άλλοι γενναιόψυχοι λαοί είχαν χάσει τας ελπίδας των».

Ένα ΜΠΡΑΒΟ αξίζει εις τον Νίκον Μέγαν – Ανώγην.

Ας ευχηθούμε το παράδειγμά του να μιμηθούν και άλλοι άνθρωποι των γραμμάτων και μάλιστα αυτοί που θέλουν να παρουσιάζονται ως οι πνευματικοί ηγέτες της χώρας μας.



ΟΜΗΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Συνταγματάρχης ε.α Επιτελής Εθνικής Αμύνης
Πρόεδρος Πανελληνίου Συνδέσμου Πολεμιστών
Και φίλων Οχυρών Μακεδονίας - Θράκης 1941.


Αποσπάσματα από το διήγημα «ΤΟ ΟΧΥΡΟ ΙΣΤΙΜΠΕΪ»


Και κει που η έκβαση της μάχης τέλειωνε με δική μας νίκη. Εκεί που οι Γερμανοί, όσοι έμειναν όρθιοι και ζωντανοί έστρεφαν τα νώτα τους και χάνονταν τρέχοντας στις πλαγιές και τους βράχους, η μοίρα ζήλεψε τη δόξα μας και τη χαρά μας. Μια σφαίρα του εχθρού σκότωσε την ελπίδα μας. Μια σφαίρα του εχθρού καρφώθηκε στα στήθη και στην καρδιά του ήρωα λοχία μας.

Μια σφαίρα. Μια τόση δα σφαίρα! ..

Τα μάτια βασίλεψαν. Ένα χαμόγελο ευτυχίας αποτυπώθηκε στα χείλη του.

Άγγελοι τον συνόδευαν στον ουρανό. Στο ουράνιο ταξίδι μαζί και η νίκη. Μια νίκη της στιγμής του στεφάνωσε με δάφνες και μυρτιές το ματωμένο σώμα του. Το ιδρωμένο πρόσωπό του.

Με δάκρυα στα μάτια κατέβασα το νεκρό παλικάρι στο θάλαμο των νεκρών. Δεν ξέρω αν η ιστορία τον πέρασε στους αθάνατους. Μα εγώ τον βλέπω μπροστά, μου σαν ήρωα και σαν Θεό. Τον νιώθω κοντά μου σήμερα, σ’ αυτήν την επέτειο. Νιώθω την παρουσία του, το χάδι του και την πνοή του στου αγέρα το άγγιγμα. Τι στιγμές, Θεέ μου ! ΤΙ στιγμές ανείπωτου ηρωισμού και μεγαλείου της φυλής μας!

Αυτός είναι ηρωισμός! ..Είπα με θαυμασμό.

Όλα τα παιδιά μας στη μάχη του οχυρού, ήταν ήρωες, ψιθύρισε με περίσκεψη. Τι να πει κανείς για το δεκανέα τον Μόρφα. Με δυο σοβαρά τραύματα, ένα χαμένο μάτι, ένα χέρι τραυματισμένο και άχρηστο κι αυτός σκέφτονταν τη μάχη. Για τη ζωή του καμιά σκέψη, καμιά φροντίδα. Ο νους του βασανίζονταν για να βρει λύση, πώς να βοηθήσει στη μάχη. Πώς να βοηθήσει για να μην πέσει το οχυρό στα χέρια του εχθρού.



Κοιμητήρι νεκρών αγωνιστών της Πατρίδας

ΣΤΑ ΟΧΥΡΑ ΜΑΣ


Τα παλικάρια στη γραμμή

στων οχυρών την ώρα

δε δείλιασαν ούτε στιγμή

σαν άλλοτε και τώρα.



Ψηλά σηκώσαν το σταυρό

κρατώντας τη σημαία

για το σκοπό τον ιερό

με την ψυχή γενναία.



Με φλάμπουρο τη λευτεριά

και τα ιδανικά μας

Ελλήνων τέκνα ιερά

και σάρκα και παιδιά μας.



Βροντές, φωνές κι, αλλαλαγμοί

και κλάμα στο σκοτάδι

ντουφέκια βόμπες και σφαγμοί

κι ατέλειωτο το βράδυ.



Στα οχυρά μας οι εχθροί

δεν πάτησαν στη μάχη

και μείνατ’ όρθιοι, σκληροί

ανίκητ’ ανδρομάχοι.



Αστέρι τώρα φωτεινό

οσ’ έφυγαν και πάνε

φωτίζουν κάθε πρωινό

αυτούς π’ ακουλουθάνε.



Τραγούδι θέλω να σας πω

και ύμνο να ταιριάζει

και όρκο κάνουμε σκοπό

καθένας να σας μοιάζει.



Η πράξη σας θα ξαναζεί

καθ’ Έλληνας μαθαίνει

για την πατρίδα του να ζει

να ζει και να πεθαίνει.