Οδοιπορικά



Μαρόκο





Νικήτας Στανέσκου





Πολωνία





















Μαρόκο
Οδοιπορικό και Εντυπώσεις

ΑΘΗΝΑ 1983


(Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη γυναίκα μου Μαίρη και στους φίλους μου συνεκδρομείς στο Μαρόκο: Ελπίδα, Καίτη, Γιώργο, Παντελή, Τάκη)

Πάντα ένα ταξίδι σε μια ξένη χώρα δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για ξεκούραση και αναψυχή, για ξεγνοιασιά και γαλήνη, για γνώσεις και μόρφωση.

Πριν κάνω το ταξίδι στο Μαρόκο ήξερα πολύ λίγα γι’ αυτή τη χώρα.

Από τη στιγμή, όμως, που το αεροπλάνο προσγειώθηκε απαλά στη γη της, μέχρι τη στιγμή που ένα άλλο αεροπλάνο μ’ έφερε ξανά στην Πατρίδα μου, ένα πλήθος εντυπώσεων από καθημερινά βιώματα σωρεύονταν στη συνείδησή μου.

Από τις καθημερινές επισκέψεις σε πολιτείες, ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους και αξιοθέατα, από τις επαφές που είχα με τους ανθρώπους στο εστιατόριο, στο ξενοδοχείο, στους δρόμους των σύγχρονων πόλεων και στα στενά δρομάκια της Μεντίνας και της Κάσμπας, σχημάτισα σιγά - σιγά μια νέα εικόνα γι’ αυτήν την χώρα, όπως ξεπήδησε μέσα μου από αυτά που έζησα και έμαθα στις λίγες ημέρες επίσκεψης και οδοιπορίας.

Το σημερινό Μαρόκο ξεπήδησε από μια μακραίωνη αιματηρή ιστορία χιλιάδων ετών και αναπνέει τον αέρα μιας σύγχρονης ανεξάρτητης χώρας, με έντονες αντιθέσεις. Έχει το προνόμιο στις ίδιες πόλεις να συναντάται το παρόν με το παρελθόν, η φτώχεια και ο πλούτος, η πολυτέλεια κι η μιζέρια, οι ανέσεις και ο πολιτισμός με την οπισθοδρόμηση του Μεσαίωνα.

Και κει γύρω στις βιομηχανικές περιοχές, στους νέους σύγχρονους δρόμους και πολιτείες, στις νέες αγροτικές καλλιεργητικές ζώνες, στα έργα άρδευσης και αξιοποίησης, στις νέες προσπάθειες βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, του επιπέδου ζωής και μόρφωσης των κατοίκων, διακρίνεται καθαρά ο αγώνας του για μια θέση στον πολιτισμένο κόσμο.

Αυτό το οδοιπορικό και τις εντυπώσεις μου από το Μαρόκο προσπαθώ χωρίς προκατάληψη να περιγράψω σ’ αυτό το βιβλίο.

Είναι ένα δικό μου οδοιπορικό γεμάτο από εντυπώσεις και εικόνες από τη ζωή, τις πόλεις, την ύπαιθρο, την ιστορία, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του Μαρόκου, που προσπαθώ να το ξανακάνω μαζί σου φίλε αναγνώστη, μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου.



ΡΑΜΠΑΤ
Αποσπάσματα από το βιβλίο


Σ’ ένα στενό δρομάκι, κυριολεκτικά πνιγμένο στις μποκαμβίλιες και σ’ άλλα καλλωπιστικά λουλούδια μεταξύ νέας και παλιάς πόλης, σταμάτησε το αυτοκίνητό μας και το ξενοδοχείο μας «HASAN TOUR HOTEL» πρόβαλε στ’ αριστερά μας. Η εξωτερική του εμφάνιση δεν είχε κάτι το ξεχωριστό. Ο διάκοσμος της κεντρικής πόρτας με αραβουργήματα τράβηξε την προσοχή μας και το ενδιαφέρον μας. Αχθοφόροι με κελεμπίες στην είσοδο και γκρουμ ντυμένοι με παραδοσιακές ενδυμασίες, μας υποδέχτηκαν καλόκαρδα.

Καταμεσήμερο. Ο καυτός ήλιος της Αφρικής μας τσουρούφλιζε το κεφάλι. Μια ζέστη αποπνικτική. Προχωρήσαμε αργά, ανεβαίνοντας σιγά – σιγά τις σκάλες, για το Μαυσωλείο. Μαρμάρινα κάτασπρα σκαλιά σ’ όλο το πλάτος του κτιρίου. Στην κορυφή φάνταζε το Μαυσωλείο με τα πράσινα κεραμίδια και τις κάτασπρες μαρμάρινες κολώνες γύρω – γύρω από το κεντρικό κτίσμα, που σχημάτιζαν καμάρες χαρακτηριστικού αραβικού τύπου.

Στην αρχή της μαρμάρινης σκάλας, πλάτους περίπου 15 μέτρων, κι απ’ τις δυο πλευρές, πάνω σε γραφικές κολώνες, είναι τοποθετημένα δυο τεράστια μπρούτζινα αριστουργήματα σε σχήμα γλάστρας.

Το λεωφορείο άρχισε τώρα να τρέχει μέσα στο φοινικόδασος. Μια όαση πράσινου μέσα στην κάψα της ερήμου. Η ατμόσφαιρα ήταν μουντή από τη ζέστη και τη σκόνη. Στο βάθος ξεχώριζε η πόλη σ’ ένα παιχνίδισμα της ζέστης. Τα σπίτια όλα στο κόκκινο -κεραμιδί χρώμα της ερήμου. Οι βίλες και τα αρχοντικά από τη μια και την άλλη άκρη του δρόμου, στο ίδιο χρώμα και εκείνα. Η νέα πόλη με τους φαρδείς δενδροφυτεμένους δρόμους, ξεκουράζονταν μέσα στο πράσινο. Η παλιά πόλη, η Μεντίνα, στέναζε κάτω από το βάρος των ανθρώπων. Και πνίγονταν, κάτω από το μουντό σύννεφο της λαύρας, της σκόνης και της τσίκνας.

Ξαφνικά είδαμε κάτω από τα πόδια μας, μια εναλλαγή του κοκκινωπού και βαθύ γαλάζιου χρώματος και μια κυμματοειδή γραμμή στο άσπρο, που ξεχώριζε τα δυο χρώματα. Ο Ατλαντικός έσμιγε, με τους άσπρους αφρούς του, με τη ξηρά. Κάτω από τα πόδια μας στραφτάλιζε η πανέμορφη πολιτεία του Αγαδίρ.

Η προσγείωση και η απογείωση του αεροπλάνου, δεν άργησε πάνω από 30 λεπτό της ώρας.

Κάτω από τα πόδια μας, ξεχώριζαν ακόμα το μαύρο χρώμα που κάλυπτε την ξηρά, το σταχτί χρώμα του Ατλαντικού, πιο πέρα προς τη δύση, το πορφυρό και το ροζ ανοιχτό χρώμα, και πιο ψηλά το γκρι-σταχτί και το μαύρο χρώμα του ουρανού.

Σε λίγο χάθηκαν και αυτά και προχωρούσαμε μέσα στο σκοτάδι, μέχρι τη στιγμή που άρχισαν σιγά-σιγά να αχνοφέγγουν τα φώτα των πόλεων και χωριών των Καναρίων Νησιών του Ατλαντικού.

Φωτάκια σαν πυγολαμπίδες και άλλα στη σειρά, κεντισμένα στολίδια πάνω στο μαύρο καμβά του ωκεανού, έδιναν μια παραμυθένια όψη.

Πίσω μας το Μαρόκο το είχε καταπιεί το σκοτάδι και είχε γίνει για μας ένα ζωντανό βίωμα μια εμπειρία και μια όμορφη ανάμνηση.

Παρ’ όλες τις αδυναμίες του, το Μαρόκο είναι μια χώρα που αγωνίζεται να πάρει τη θέση που του ανήκει στον πολιτισμένο κόσμο.