Ποιητικές Συλλογές



Κυνηγώντας τον ίσκιο μας





Καθρεφτίσματα





Σαλπίσματα στη σιωπή





Αδελφέ μου άνθρωπε





Οκτώ φωνές





Μάνα με τ΄ άρωμα μιλάς και τη σιωπή





Ηχούς ανασασμοί





Πέπλο σιωπής





Δος μας το χέρι σου αδελφέ μου ποιητή





















Κυνηγώντας τον ίσκιο μας

ΠΡΟΛΟΓΟΣ


Σέρνοντας τα βήματά μας στη ζωή, ανηφορίζουμε το δρόμο μας, ακολουθώντας τον ίσκιο μας.

Κυνηγώντας τον ίσκιο μας, γράφουμε τη ζωή μας.

Ακολουθώντας τον ίσκιο μας, ακολουθούμε τον εαυτό μας, την ιστορία μας, το πεπρωμένο μας.

Ακολουθώντας την σκέψη μας, περπατούμε στον ίσκιο της ζωής.

Περπατώντας στο δρόμο, στη θάλασσα, στα βουνά, στα δάση, στα νησιά, στον ουρανό, στον ήλιο, στ’ αστέρια, ακολουθούμε τον ίσκιο μας κι εκείνος εμάς και μεις τη ζωή.

Προπορευόμαστε κι ακολουθούμε, κι ακολουθούμε προπορευόμενοι.

Κυνηγάμε τη ζωή, αγγίζουμε τον κόσμο μας, αγκαλιάζουμε το θάνατο κι αγωνιζόμαστε.

Κι όλα τριγύρω μας είναι ο ίσκιος μας, είναι η ζωή μας, ο αγώνας μας, οι σκέψεις μας, ο εαυτός μας.

(Νίκος Ανώγης)



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΝΩΓΗ

Ρώτησα την καρδιά μου να μάθω

τι είναι, τι είσαι, τι είναι αυτό που λέγεται ζωή

κι εκείνη απάντησε αδίστακτα

αμίλητα με χτύπους χωρίς διακοπή.

(Ρώτησα την καρδιά μου)



Το μονοπάτι που διαβαίνουμε, το τέλος του σιμώνει.

Άνοιξη, πάθος και καημός για λίγο μας ενώνει

μπρος μας φθινόπωρο και λάσπες πια και χιόνι

κι’ αν προχωρά, κι’ αν σταματά, ο δρόμος θα τελειώνει.

(περνούν τα χρόνια)



Τώρα θυμάται και η καρδιά μου

λαχταρά να δρέψει καρπούς

απ’ τα παλιά τα όνειρά μου.

(παλιά όνειρα)



Κυνηγώντας τον ίσκιο μας

ζωγραφίζουμε με βήματα τη γη

και χρωματίζουμε τον ουρανό με σκέψεις

που σβήνουν και γεννιούνται με το θάνατο.

(κυνηγώντας τον ίσκιο μας)



Τώρα είναι αργά, η νύχτα φτάνει

οι αυγές τα δειλινά είναι μουντά.

Τα λούλουδα στον κήπο μαραθήκαν,

Τα χιονισμένα μαλλιά το μαρτυράν.

(τώρα είναι αργά)



«Κι είναι στη σμίξη της αγάπης το τέλειο

κι είναι η στιγμή αυτή αιωνιότητα»

(Κι είναι στη σμίξη της αγάπης το τέλειο)



Μετρώ τη ζωή, το χρόνο

κι είν’ όλα μια στιγμή τόσο μεγάλη.

(μετρώ)



«Σκυφτός γυμνός θερίζει τους κόπους της καρδιάς

μα εκείνος, ζει μονάχα με πόθους και καημούς

(θεριστής)



Κι αυτό το λίγο ανθρώπινο

που θάχεις

κάντο λατρεία για τη ζωή

και τον άνθρωπο.

(Μην αρνηθείς αγάπη)



Μούσκευες τις σκέψεις σου

στα ιδρωμένα χνώτα

κι’ αγάπαγες τη γυναίκα

τον άνδρα τη θύελλα.

(και συ)



«Κράτα την ευτυχία κι ας είναι μια στιγμή»

(κράτα την ευτυχία)



Και μη δακρύσεις

αν φύγεις πιο νωρίς, αν θα σε πάρουν,

κάνε το βήμα πιο μικρό, πιο σταθερό.

- Αξίζει -

(κάνε το βήμα πιο μικρό)



«Στο τέλος θα μείνει ένα σημάδι μας

οι πράξεις οι δικές μας»

(στο φίλο)



Όλα τριγύρω μας είναι ένα βήμα

και η ευτυχία και η χαρά,

μα πρόσεχε γιατί είναι κρίμα

μεσ’ απ’ τα χέρια σου να τα πετάς.

(Άγχος)



Χτυπούσα

μια στιγμή, έναν αιώνα, πολλούς αιώνες

και σκότωσα αυτό που ήμουν

αυτόν που είχα δίπλα μου.

Σκότωσα τον άνθρωπο.

(πλάνη)



Κι αυτές οι πικρόχολες στιγμές

ώρες βαριές, ώρες θλιμένες

γλύκαιναν τη χαρά π’ ακολουθούσαν.

(Αναδρομή)



«Ήταν νύχτα

κι εγώ δεν γνώριζα ποιος ήταν δίπλα μου

ούτε ποιος ήμουν»

(Ήταν νύχτα)



Γέμισε ο ήλιος φως, η νύχτα σκοτάδι

κι αγκάλιαζε η φύση τη ζωή.

(Ανθίζει η ζωή)



Η ζωή πορεύεται

μια σκυτάλη π’ αλλάζει χέρια

και την κάνουν αθάνατη»

(παραλλαγές)



Κι ήταν μια στάλα αγάπη ατελείωτη.

Κι αυτό που μ’ έφερε κοντά σου

ο ίδιος ο εαυτός μου

που έτσι πιστά κυνήγησα ως τώρα.

(Κάποτε)