Ποιητικές Συλλογές



Κυνηγώντας τον ίσκιο μας





Καθρεφτίσματα





Σαλπίσματα στη σιωπή





Αδελφέ μου άνθρωπε





Οκτώ φωνές





Μάνα με τ΄ άρωμα μιλάς και τη σιωπή





Ηχούς ανασασμοί





Πέπλο σιωπής





Δος μας το χέρι σου αδελφέ μου ποιητή





















Σαλπίσματα στη Σιωπή (1984)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΝΙΚΟΥ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
Τεχνοκριτικού – Ποιητή
Προέδρου Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών


Το 1981 ο ποιητής Νίκος Μέγας (Ανώγης) μας έδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Κυνηγώντας τον ίσκιο μας», που ήταν ένα αληθινό ξάφνιασμα τελειότητας. Αυτή η πρώτη εμφάνιση προδιέγραφε στους ορίζοντες του πνευματικού μας χώρου ένα ανέβασμα σε φωτόλουστες κορφές και σε μια πνευματική ολοκλήρωση. Και δεν διάβηκαν πολλά χρόνια, που σήμερα με την ποιητική του Συλλογή : «Σαλπίσματα στην σιωπή» δικαιώνει και τις τότε προβλέψεις μας, μα πάνω απ’ όλα δικαιώνει τις προσπάθειές του που σηματοδοτούν με το αποτέλεσμά τους το βάθρο της πνευματικής - ποιητικής - του υπεραξίας.

Στους τέσσερις κύκλους που χωρίζει την συλλογή του (Στην Κύπρο την Αέρινη - Των σκλαβωμένων - Ανθρώπινα - Της αγάπης), βρίσκεις έναν κόσμο που οι στιγμές της ζωής του μέσα στον χρόνο στάζουν ιδρώτα και αίμα, άγχος και αγωνία, που ως τόσο για σάβανό τους πέφτει το καταγάλαζο πέπλο της ελπίδας.

Ο Δημιουργός στις συλλήψεις του ακραγγίζει τ’ αστέρια, αλλά από ’κει την στόχασή του την κατεβάζει πάνω στην γη που την περπατάει σαν αλαφροΐσκιωτο όνειρο, μαζεύοντας μνήμες και δροσίζοντάστες με το δάκρυ τις μεταφέρει στην αιωνιότητα.

Ο στίχος του συμπυκνωμένος, με την πρέπουσα αφαιρετικότητα, αλλά με καθαρότητα και εσωτερικό ρυθμό ενσαρκώνει το δράμα της Κύπρου - την αιώνια μοίρα του αδύναμου αδικημένου - και την εξακτινώνει σαν κοφτερό βέλος εναντίον των μεγάλων αδικητών. Κοντά στους σκλάβους αδερφούς σκλαβωμένη κρατεί την καρδιά του που μέσα της καίει αδιάκοπα το καντήλι για τον ερχομό της λύτρωσης και της λευτεριάς.

Η πορεία του σε ανθρώπινες διαστάσεις σκιαγραφείται έντονα σε παράλληλες πορείες των συνανθρώπων του και πορεύεται και ακούει τον βόγγο και τον βραχνά του συνανθρώπου και ζευγαρώνει τον δικό του ονειρικό κόσμο με τον κόσμο του συνανθρώπου.

Ένας αψεγάδιαστος πατριωτισμός, ένας πλούσιος εικονισμός, ένας ασίγαστος ρυθμός αλλού ψίθυρος και αλλού βροντερό σάλπισμα στη σιωπή και ολόγυρα μια ατμόσφαιρα φωτολουσμένη από τον ήλιο της ομορφιάς και ιδιαίτερα της αγάπης που έρχεται στον τέταρτο κύκλο να γίνει μεγαλόπρεπο στεφάνωμα της κάθε πνευματικής προσπάθειάς του. Ο ποιητής έχει προσανατολιστεί πολύ σωστά και η όλη στόχασή του σαν ακτίνα φωτός διαπερνά το ανθρώπινο σύνολο, αλλού να θερμάνει, αλλού να φωτίσει, αλλού να στεριώσει ελπίδες και πάνω απ’ όλα να κρατήσει αναστημένες της μνήμες, έστω κι αν πολλές βρίσκονται ακόμα καρφωμένες στο Σταυρό του μαρτυρίου της Σκλαβιάς του αφροντυμένου νησιού της Αφροδίτης.

Ο ποιητής με το έργο του επιβεβαιώνει και την ανοδική πορεία του και την αξία του.

Είναι μια δίκαιη αναγνώριση.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ


«Είναι φορές που η σιωπή είναι μεγάλη στην ψυχή μας

και τα σαλπίσματα δεν την αγγίζουν»

(Σαλπίσματα στη σιωπή)



«Ελληνική Μεσόγειος

Ανάσα και ψυχή»

(Μεσόγειος)



«Κι έμεινε γύρω, τριγύρω

η δαντελλένια ασπρογάλαζη κορδέλλα.

Μεσ’ στους αιώνες γαλάζια και λευκή.

Το χρώμα σου δεν άλλαξες ποτέ σου»

(Απ’ τους Αφρούς «Κύπρος»)



Ήταν στο πέπλο της σιωπής όλα κρυμμένα

κι η λευτεριά και η σκλαβιά, το γέλιο και το κλάμα.

(Πέπλο σιωπής)



«Δεν είδα τους κατακτητές.

Μου φτάνει που την Αμμόχωστο αντίκρυσα»

(Αμμόχωστος)



«Στο δρόμο για την Αγία Νάπα

το αίμα που χύθηκε

δεν βλάστησε τη λευτεριά»

(Στην Αγία Νάπα)



«Ηλιοβασίλεμα στην Αγία Νάπα

κι η γη της στ’ αλήθεια! Αγκαλιάζει

τη λευτεριά και τη σκλαβιά μαζί»

(Ηλιοβασίλεμα)



«Όλοι κι ο καθένας

αγωνιστές της λευτεριάς και της πατρίδας.

Αρχηγοί και μαχητές»

(Αρχηγοί και μαχητές)



Στρατί, στρατί και πάνω στα σημάδια

στης ιστορίας των προγόνων, στους αιώνες

μην αρνηθείς να πορευτείς

και χάσεις της φυλής σου την πατρίδα και τα ιδανικά.

(Μονοπάτια)



Δεν το ’μαθαν οι βάρβαροι ακόμα

η λευτεριά μια πανανθρώπινη ιδέα

στις φυλακές και στην αγχόνη δεν πεθαίνει

κι ούτε φυλακίζεται.

(Σταυροί κι αγχόνες)



«Δώστε τα χέρια σας ξανά όλοι μαζί

κι όλο μπροστά στα ίδια βήματα

τον ίδιο χορό ξαναχορέψτε.

Είν’ ο χορός της λευτεριάς. Χορός των Παγκυπρίων»

(Χορός)



«Στον ίσκιο της σκλαβιάς

στον ίσκιο της λευτεριάς

ζούμε σιωπώντας στη σιωπή

και ψιθυρίζουμε στη σκέψη τους καημούς»

(Κατ’ απ’ τον ίσκιο)



«και μεσ’ στο θάνατο θα λάμψει ένα αστέρι»

(θα λάμψει ένα αστέρι)



Μουσκεμένοι, στέγνωναν τους καημούς

και γέμιζαν τον ουρανό μ’ ελπίδα.

(έβρεχε)



«Αγάπη και ειρήνη να στεριώσω

στη γη μας, στην ψυχή, στον ουρανό»

(Αγάπη και ειρήνη να στεριώσω)



«Αδύνατος στα πάθη σου πορεύτηκες

και σκότωσες τον άνθρωπο του χθες σου»

(Αδύνατος στα πάθη σου)



«Άνθρωπος κοινός

του καλού και του κακού κατοικητήριο»

(Άνθρωπος κοινός)



«Σύγχρονοι καιροί

πισωγυρίσματα στη φύση»

(Σύγχρονοι καιροί)



«Μα είναι η ζωή μικρή, σαν το σκεφτείς

κι’ ατελείωτη η πάλη να τη ζήσεις»

(το ίδιο)



Κι είναι η πληρωμή πανάκριβη στ’ αλήθεια

και η μάχη δίχως νίκη.

(Μια νίκη)



«τα βήματα κι οι πράξεις σου

καθρέφτης της ψυχής σου»

(Καθρέφτες της ψυχής σου)



Χόρεψες, όπως χορεύουν του γυρισμού σου το χορό

κι άφησες πίσω σου ξανά χώμα και νερό...

(χώμα και νερό)



Το περιγιάλι ήσουνα, που χάϊδευε τ’ αγέρι

κι ήσουν αγέρι δροσερό και σ’ άγγιζα το χέρι.

(το περιγιάλι)



Απ’ όλα πιο πολύ θα μείνει η αγάπη

πίσω απ’ τις θύμησες, θα ξαναζούμε τις αιώνιες στιγμές.

Ήταν να’ ρθούμε, ν’ ανταμώσουμε, ν’ αγαπηθούμε.

(Ήταν να’ ρθούμε)



«Φίλος και κλέφτης πάντα της καρδιάς

χαρά και λύπης παραστάτης.

Το σκίρτημα ο πόνος μιας βραδιάς.

Τ’ αγκάλιασμα, το φίλημά της»

(Έρωτας θείος)