Ποιητικές Συλλογές



Κυνηγώντας τον ίσκιο μας





Καθρεφτίσματα





Σαλπίσματα στη σιωπή





Αδελφέ μου άνθρωπε





Οκτώ φωνές





Μάνα με τ΄ άρωμα μιλάς και τη σιωπή





Ηχούς ανασασμοί





Πέπλο σιωπής





Δος μας το χέρι σου αδελφέ μου ποιητή





















Αδελφέ μου άνθρωπε

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ


«όμως αδελφέ μου άνθρωπε

τα δικά σου μηνύματα

δεν έφτασαν στην ψυχή μου

κι ούτε την άγγισαν»



«Το σημείο μιας τροχιάς είμαι

που χάνεται

πορέυεται

εξαϋλούται»

(Μήνυμα 1)



«κι ούτε κατάλαβα

πως ήταν η ψυχή σου

που ακουμπούσε πάνω μου

αδελφέ μου άνθρωπε»

(Μήνυμα 2)



Αέρας που έρχεται και φεύγει

οι ελπίδες, οι χαρές, οι σκέψεις τα αισθήματα

χώμα π’ αναγεννιέται

η φύση τα μνημεία, οι πολιτισμοί

και το νερό

Αθάνατο, αιώνια ανακυκλούμενο

και λεύτερο.

(Μήνυμα 3)



«Αρχή του τέλους

η γέννηση»

(Μήνυμα 4)



Μάχουμε

για το καλό

για το άριστο

όμως το τέλειο;

Είναι το μέτρο, το ανέκφραστο βάρος

(Μήνυμα 5)



«Ήμουν μόνος.

Μέσα στα νεκρά ασύνδετα

ανθρώπινα υλικά»

(Μήνυμα 7)



«κι όταν πείστηκε

πως θα ζούσε με τη δική μου ζωή.

Πως του χρειάζονταν σαν σκαλοπάτι.

Δεν περίμενε να του τη δώσω.

Με σκότωσε!»

(Μήνυμα 8)



Ούτε ένας άνθρωπος δίπλα μας!

Το χθες μνημεία.

Το σήμερα πέρασμα.

Το αύριο προσδοκία.

(Μήνυμα 9)



«Στα φτερά της προσμονής προσμένω

τη δίκαιη του χρόνου την απόφαση»

(Μήνυμα 11)



«Το φράγμα του χρόνου

και την ατελείωτη σιωπή

δεν μπόρεσα να σπάσω αδελφέ μου άνθρωπε»

(Μήνυμα 12)



«Με τη ντροπή βαραίνει τη ζωή σου

η αποκάλυψη της περηφάνειας το ψέμα»

(Μήνυμα 13)



«κι όλοι το περιστέρι το ’παμε Ειρήνη

και οι λαοί δεν το πιστέψανε ακόμη»

(Μήνυμα 16)



«η λάμψη των πυρηνικών εκρήξεων

θα ’ναι ο τρόμος των ανθρώπινων όπλων

θα ’ναι ο τρόμος των ανθρώπων

θα ’ναι ο θάνατος της ζωής

συμβατικές ισορροπίες της εξέλιξης»

(Μήνυμα 17)



«Άσκοπα ψάχνουμε για θεούς και ήρωες.

Τους προδώσαμε, τους σταυρώσαμε.

Είναι καιρός απ’ τη δική μας τελείωση

να γεννηθούν ελπίδες για τον κόσμο.

Είναι καιρός να βλαστήσει αγάπη και Ειρήνη στις καρδιές»

(Μήνυμα 18)



«κι αντί γι’ αδερφαγκάλιασμα

και φίλημα γλυκό φιδιού κι εχθρού αντάμωμα

και χάρου ριζικό»

(πικρό μαντάτο)



Κάτι μας σπρώχνει στο δρόμο το δικό μας.

Ας πορευτούμε.

(πικρό μαντάτο)



Κι οι δρόμοι άλλαξαν κι αντίθετοι πορεύτηκαν στη στράτα

κι αντικριστά τ’ αδέλφια τώρα εχθροί τους ονομάστηκαν.

(πικρό μαντάτο)



Έστεκε ολόρθος ο θάνατος κι ο χάρος τον συντρόφευε.

Έστεκε ολόρθος κι αντικριστά εχθρός του ο αδελφός.

Κι ήταν ολόρθες κι αντίθετες ψυχρές ιδέες που μάχονταν.

(πικρό μαντάτο)



«κι όσο κι αν παρακάλεσε

η ίδια το δρόμο της μοίρας να χαράξει

δεν το μπόρεσε»

(πικρό μαντάτο)