Ποιητικές Συλλογές



Κυνηγώντας τον ίσκιο μας





Καθρεφτίσματα





Σαλπίσματα στη σιωπή





Αδελφέ μου άνθρωπε





Οκτώ φωνές





Μάνα με τ΄ άρωμα μιλάς και τη σιωπή





Ηχούς ανασασμοί





Πέπλο σιωπής





Δος μας το χέρι σου αδελφέ μου ποιητή





















Μάνα με τ΄ άρωμα μιλάς και τη σιωπή
Αθήνα 1987

Εκδόσεις
ΠΑΡ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Η ποιητική συλλογή με τίτλο «Μάνα με τ’ άρωμα μιλάς και τη σιωπή», είναι αφιερωμένη στη μνήμη της μάνας μου Αθηνάς Μέγα.


Αποσπάσματα από το ποίημα

ΜΑΝΑ ΜΕ Τ’ ΑΡΩΜΑ ΜΙΛΑΣ


Η σάρκα σου

δική μου σάρκα και στέγη

σπίτι και σκήνωμα και δώμα,

τροφή και αίμα

και προσμονή.



Τα αισθήματά σου,

μάθημά μου κι αισθήματα δικά μου.

Κι οι κόποι σου, θυσίες

στο βωμό της γέννησής μου,

στη διαιώνιση.



Στο πάλαιμα της ζωής

ανίκητη, αλύγιστη.

Στο χαροπάλαιμα δεν βάσταξες.

Κι η σάρκα σου

ξαναγύρισε στη γη.



Τώρα η σάρκα σου

μια τριανταφυλλιά

στου κάμπου τη γαλήνη.

Μια όμορφη τριανταφυλλιά

τριαντάφυλλα γεμάτη.



Χέρια τεράστια οι κλώνοι της

και οι πληγές στα χέρια μου,

από τ’ αγκάθια μου ’παν.

Όμως εγώ, τον πόνο είχα χάδι

το ξέσχισμα φιλί.



Μάνα!

Γλυκειά μου μάνα!

Τώρα με τ’ άρωμα μιλάς

και τη σιωπή.



ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ


Το άγγιγμα της σάρκας σου

κι η σιωπή

σταμάτησαν το χρόνο.



Ο χτύπος της καρδιάς μου,

η ροή του αίματός μου,

έφερναν κάποιο μήνυμα.



Η έλξη για ένωση και τα μάτια σου

γεννούσαν

του έρωτα το αίσθημα.



Στη γεύση του φιλιού σου

κατάλαβα

πως στην καρδιά μου γεννήθηκε η αγάπη.



Μέσα στη προσμονή ανδρώθηκε

και να τη νικήσω δεν μπόρεσα ποτέ.



Η αφή μου στο άγγιγμά σου

μου θύμησε το χρέος.

Το μήνυμα το ’φερε της άνοιξης το χελιδόνι.

Και του κρίνου τ’ άρωμα.

Μια γέννηση.

Ένα σκαλί στην πορεία του δικού μας γένους.



Όταν οι ματιές μας ταυτίστηκαν

κι έλαμψε η ψυχή μας

πλημμυρισμένη από αίσθημα αγάπης,

άγγισα το δικό σου κόσμο.

Η ένωση, μας έλυσε το μυστήριο.



Το χαμόγελό σου

μου στελνε το μήνυμα.

Μιλούσε για μυστική προετοιμασία

να με δεχθείς.

Και το κοκκίνισμά σου,

παρθενικό ξύπνημα

και τραγούδι

μητρικής προσμονής.



Όταν μπήκα στη σάρκα σου

έσμιξα μαζί σου.

Ταυτίστηκα.

Συνεχιστής και μάρτυράς μας

ο ερχόμενος

στον κύκλο της ζωής.



Απόσπασμα από το ποίημα «ΤΡΑΓΟΥΔΙ»


Και το ’πα της καλής μου

για να της πω πως αγαπώ.

Και το ’πα στη φύση

για να ακουστεί στη σιωπή.



Ύστερα το τραγούδι έγινε σιωπή.

Ατελείωτη της νύχτας σιωπή.



Τραγουδούσα με τα μάτια,

με τη σκέψη, με τη σιωπή.



Τραγουδούσα με τη σιωπή.

Με την απόλυτη σιωπή.

Κι όλα μια φλόγα τριγύρω

κι ένα ατελείωτο τραγούδι.



Απόσπασμα από το ποίημα «ΠΟΡΕΙΑ»


Το πρώτο χάδι καλοσύνης

το χαμόγελο που άνθισε στα χείλια σου.



Το πρώτο παράπονο,

το γιατί

στα μάτια

και στην έκφραση

του συνανθρώπου.



Ο θάνατος από πείνα,

ντροπή της κοινωνίας μας

κι άλυτο πρόβλημα της ισότητας.



Η αγάπη και η ειρήνη στις ψυχές μας

την ισότητα και την ένωση των λαών

οικοδομούν.



Η αγάπη και η ειρήνη στις ψυχές μας

του κόσμου το ολοκληρωμένο πνεύμα

εκφράζουν.



Η ισότητα των ανθρώπων η δικαιοσύνη

και η ένωση των λαών είναι η έκφραση,

είναι το ολοκληρωμένο πνεύμα στον κόσμο.



Ο χορτασμός των πεινασμένων

σιωπά το κλάμα και ειρηνεύει τη βία.



Στο ερωτικό ξύπνημα

το χαμόγελο και η συγκίνηση, η έλξη.



Στο ερωτικό τέλειο όνειρο

η χαρά, η ευτυχία, η τελείωση.



Στης φιλίας το αίσθημα

το μυστικό μας κι η πίστη.



Στης φιλίας το αίσθημα

του εχθρού το ξεκίνημα.



Στης φιλίας το αίσθημα

πιο βαθιά η πληγή.



Και η δική μας πορεία, ο δρόμος

ο στόχος, το τέρμα, ο προορισμός

κάτω από το πνεύμα, από την ύλη

το τέλειο, το φως, η αλήθεια,

ο ανθρωπισμός, το άριστο.

Κι όπλο μας ο αγώνας.



Απόσπασμα από το ποίημα «Ο ΔΡΟΜΟΣ»


Η μάνα για του παιδιού της το καλό

σκλάβα και φυλακή εμπήκε.



Άνδρας και συ, άνθρωπος

για μια μπουκιά ψωμί, για μια αγάπη

το φίλο κι αδελφό σου πρόδωσες.



Κι όταν συνάνθρωπο αγάπησες

και στοργικά αγκάλιασες

σε σταύρωσε. Κι ήσουν μόνος.



Λαοί και άνθρωποι ζητούσαν

ισότητα. Δημοκρατία, Δικαιοσύνη.

Κι αυτοί τους φίμωσαν,

όταν τους έδωσαν την εξουσία στα χέρια.



Ο δρόμος για το καλύτερο

περνά από τη στέρηση, την αδικία, την πλάνη.

Κι η αμοιβή σου, η πίκρα της απογοήτευσης

στων ελπίδων την αποκαθήλωση.



Απόσπασμα από το ποίημα «ΜΗ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΩΣΟΥΜΕ»


Η πνευματική διάσπαση

της ανθρώπινης διανόησης

έμεινε πίσω.

Η πνευματική διάσπαση

του ατομικού εγώ

δεν έγινε εμείς

δεν συντελέστηκε ακόμη.

Η επανάσταση των αισθημάτων,

η ανύψωση της αρετής,

η επικράτηση της αγάπης

στην έκφραση της ζωής

δεν άγγισε τις ψυχές.



Η προσμονή, μένει προσμονή!..

Όταν ο λόγος γεννηθεί εξαγνισμένος,

ας μην τον σταυρώσουμε.

Ας γίνει πανανθρώπινη πράξη

και προορισμός.



Απόσπασμα από το ποίημα «ΑΣΠΡΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ»


Χρώμα άσπρο και αγνό της αγάπης μοιάζει

σε ποθώ σ’ αναζητώ κάθε που βραδιάζει.

Στης αγάπης το φιλί μέλι στη ζωή μου

άρωμα κι απαντοχή, χρώμα και πνοή μου.



Άσπρο τριαντάφυλλο

της ψυχής αγνότης.

Άσπρο τριαντάφυλλο

η χαρά κι η νιότης.