Ποιητικές Συλλογές



Κυνηγώντας τον ίσκιο μας





Καθρεφτίσματα





Σαλπίσματα στη σιωπή





Αδελφέ μου άνθρωπε





Οκτώ φωνές





Μάνα με τ΄ άρωμα μιλάς και τη σιωπή





Ηχούς ανασασμοί





Πέπλο σιωπής





Δος μας το χέρι σου αδελφέ μου ποιητή





















Πέπλο Σιωπής (2003)

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ


Στην Κύπρο την αέρινη, ποιος ύμνος της πρέπει, για να ψάλλω και ποιο τραγούδι θε να πω, τώρα που τα ασπρογάλαζα πέπλα της έγιναν πένθιμα κρέπια, πληγή αιμάσσουσα και θρήνος. Μια πράσινη γραμμή σηματοδοτεί τη λευτεριά και τη σκλαβιά. Κι’ η θαλασσιά κορδέλα, γύρω τριγύρω σου κι’ οι κάτασπροι αφροί σου ελληνογάλαζη Μεσόγειος. Ανάσα και ψυχή του Ελληνισμού και του χριστιανισμού. Δυο δίδυμες αδελφές ιδέες, που συνθέτουν τον Ελληνοχριστιανισμό.

Απ’ τους αφρούς, τα γαλάζια νερά, τον ήλιο και το φως, τους βράχους, τον αέρα, πήρες την πρώτη τη μορφή σου και το σχήμα.

"Κι έμεινε γύρω τριγύρω

"η δαντελένια ασπρογάλαζη κορδέλα,

"Μεσ’ στους αιώνες γαλάζια και λευκή,

"το χρώμα σου δεν άλλαξες ποτέ σου"

(Απόσπασμα από το ποίημα "Απ' τους αφρούς" του Ν. Ανώγη).

Στα σπλάχνα σου, σαν ξέθαψαν μνημεία, ομολόγησαν το κρυφό μυστικό και το μήνυμα, καθώς στη μητρική σου γλώσσα μας μίλησες και το πιστοποίησες, πως, μάνα κι’ αδελφή σου η Ελλάδα.

Και κει στην Πάφο, φύτρωσαν κι’ αντρώθηκαν από τα γνήσια τέκνα σου και συμπορεύτηκαν ελληνισμός και χριστιανισμός



"Στην Πάφο συναντήθηκαν

"κι’ αντικριστά τον ίδιο το χορό

"τα βήματα αργοσάλεψαν.

"Κι’ αιώνες τώρα πορεύονται μαζί...

.....................

"Χριστιανισμός κι’ ελληνισμός

(Απόσπασμα από το ποίημα “Στην Πάφο” του Ν. Ανώγη)



Τώρα η πράσινη γραμμή, μαχαίρι δίκοπο στο κορμί σου, νησί της Αφροδίτης. Φυλάκια, διπλοσκοπιές, αγνοούμενοι, πληγωμένοι, σκοτωμένοι, που αναπαύονται, στης Μακεδονίτισσας τους τάφους. Και στα φυλακισμένα μνήματα νεανικές ψυχές, φλογισμένες για λευτεριά μάρτυρες της προδοσίας των φίλων. Η ντροπή του αιώνα μας!.. Η ντροπή της πανανθρώπινης σύγχρονης γενιάς του κόσμου!..

"Γαλάζιες, κόκκινες, λευκές και πράσινες γραμμές

"γεμάτες αίμα και πόνο, απ' τις ολάνοιχτες πληγές.

"Πώς δεν τις κλείσαν!!.."

(Απόσπασμα από το ποίημα “Πράσινη γραμμή” του Ν. Ανώγη)



Και τι να πεις για την Αμμόχωστο! και την Κερύνεια!. Πέπλος σιωπής και μελανιά κηλίδα στη συνείδηση, στη λογική του κόσμου.

"Μα τα κλαδιά των ξεραμένων δένδρων

"κι’ ανάμεσα τους οι ξεριζωμένοι, έκλαιγαν.

"Με δάκρυα στα μάτια και πίκρα στα χείλη

"μας μίλησαν για την Αμμόχωστο και την Κερύνεια

"Δεν είδα τους κατακτητές.

"Μου φτάνει που την Αμμόχωστο αντίκρισα!!.,

(Απόσπασμα από το ποίημα “Αμμόχωστος” του Ν. Ανώγη)



Και τώρα πια τι απομένει; Το ξεραμένο αίμα, ο πόνος το δάκρυ και η αναλγησία εκείνων, που ολοκλήρωσαν ένα έγκλημα και τρέφουν μια αδικία. Που κατάλυσαν την ελευθερία των Κυπρίων.

"Το αίμα που χύθηκε

"δεν βλάστησε τη λευτεριά.



Και η γη, η λιόχαρη της Κύπρου, αγκαλιάζει ακόμα πολλά χρόνια τη λευτεριά και τη σκλαβιά μαζί. Μια λευτεριά που την προσδοκά. Μια λευτεριά που δεν χαρίζεται όσο κι’ αν το ποθούμε, όσο κι’ αν παρακαλούμε!.. Κερδίζεται μ’ αγώνες η λευτεριά!.. Κερδίζεται κατακτιέται με πίστη, κι’ αγώνες...

"όλοι κι ' ο καθένας

"αγωνιστές της λευτεριάς και της πατρίδας.

"Αρχηγοί και μαχητές

(απόσπασμα από το ποίημα "Αρχηγοί και μαχητές" του Ν. Ανώγη

Όλοι μαζί. Κι’ απ’ το μνήμα τ’ απλό και λιτό θα ξαναγεννηθεί ο αρχηγός μας, νέος Διγενής, ο πρωτοστάτης, ο πρωτοπόρος, ο θεός μας, για να γίνει ήλιος της δικαιοσύνης, φάρος και καθοδηγητής, για να σπάσουμε τα δεσμά και στη σκλαβιά, η λευτεριά να λάμψει. Κι όσοι δεν το ’μαθαν πρέπει να το φωνάξουμε να το ακούσουν, να το νιώσουν , να το πιστέψουν πως η λευτεριά δεν φυλακίζεται, δεν σκλαβώνεται.

"Δεν το 'μαθαν οι βάρβαροι ακόμα

"η λευτεριά, μια πανανθρώπινη ιδέα"

"στις φυλακές και στην αγχόνη δεν πεθαίνει.

"Κι ούτε φυλακίζεται.

(Απόσπασμα από το ποίημα "Σταυροί κι' αγχόνες" του Ν. Ανώγη)



Με μια ψυχή κι’ αδάμαστη θέληση, αγωνιζόμαστε για τα κεκτημένα κι’ αντιστεκόμαστε. Στα αλύτρωτα, πάλη κι’ αγώνες. Αδελφωμένοι, αποφασιστικοί κι ανυποχώρητοι. Όλα ένας χορός αδελφικός, αυτόν που γνωρίζουμε σαν Έλληνες να τον χορεύουμε στην ειρήνη και στον πόλεμο και να μεγαλουργούμε.

"Δώστε τα χέρια σας ξανά όλοι μαζί

"κι όλο μπροστά στα ίδια βήματα

"τον ίδιο το χορό ξαναχορέψτε.

"είν’ ο χορός της λευτεριάς

χορός των Παγκυπρίων.



(Απόσπασμα από το ποίημα "Χορός" του Ν. Ανώγη)



Δεν μας ταιριάζουν κλάματα. Υψώστε φωνή κι’ αγωνιστείτε για τα ιδανικά μας και η λευτεριά και η χαρά θα ξαναρθούν αγκαλιασμένες...



5.- ΠΕΠΛΟ ΣΙΩΠΗΣ

Πήγα στην Κύπρο την ολόχαρη

και στ’ ασπρογάλαζά της τ’ ακρογιάλια,

δεν είδα τη χαρά, το χαμογέλιο της.

Κι’ ο ήλιος της δεν ζέσταινε σαν πρώτα.



Πήγα στην Κύπρο την ολόχαρη

και στα βουνά, στις πόλεις, στα χωριά της,

δεν άκουσα της λευτεριάς της το τραγούδι

και των γλυκόλαλων πουλιών τη μουσική.



Ήταν στο πέπλο της σιωπής όλα κρυμμένα

κι’ η λευτεριά και η σκλαβιά, το γέλιο και το κλάμα.



20.- ΣΤΑΥΡΟΙ ΚΙ' ΑΓΧΟΝΕΣ

Σταυροί κι’ αγχόνες και φυλακές,

για μια ιδέα,

για μια πατρίδα,

για δέκα ήρωες,

γι’ άπειρους νέους.



Σταυροί κι’ αγχόνες και φυλακές

για μια φωνή,

για ένα τραγούδι,

για δέκα ήρωες,

γι’ άπειρους νέους.



Σταυροί κι’ αγχόνες και φυλακές,

γι’ ανθρώπινα ιδανικά.

Δεν το ’μαθαν οι βάρβαροι ακόμα,

η λευτεριά, μια πανανθρώπινη ιδέα,

στις φυλακές και στην αγχόνη δεν πεθαίνει.



Κι’ ούτε φυλακίζεται.



ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΟΧΥΡΑ ΜΑΣ


ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΟΧΥΡΟΥ «ΙΣΤΙΜΠΕΙ»

Της πατρίδας μας πρόμαχοι των συνόρων μας φρουροί

με ψυχή στην άγρια μάχη, κάποια νύχτα φοβερή

τ’ ΟΧΙ είπαν στους εχθρούς στην ψηλή την αητοράχη

κι’ ήταν παλ’ όπως πάντα η Ελλάδα μας μονάχη.



Ήρωες και παληκάρια των προγόνων μας παιδιά

μαχητές σε Σαλαμίνα, Δερβενάκια και Γραβιά

ευκλεής ηρώων γέννα, ήλιος φως στους αιώνες

κι’ απ’ τη μοίρα ταγμένοι να φυλάττε Μαραθώνες,



με τα στήθια γυμνωμένα με ατσάλινη ψυχή

στων εχθρών τα πυροβόλα τάνκς και σφαίρες κι’ αντοχή

άνδρες, ήρωες θεοί, σεις πενήντα και τρακόσιοι,



μείνατε σαν κάστρ’ ορθοί κι’ ήταν οι εχθροί μας τόσοι

Ο αγώνας σας ανδρίκιος, δείγμα της παληκαριάς,

της φυλής μας νέο έπος και θυσία λευτεριάς.



Το ποίημα αυτό είναι γραμμένο σε τσιγκογραφία και είναι αναρτημένο στο Μουσείο του οχυρού Ιστίμπεϊ.



Κάποιο καλοκαίρι!..

Χαρούμενοι φτερούγιζαν στη θάλασσα οι γλάροι.

Καίγαν, φώτιζαν οι καρδιές μας και οι φάροι.

Σμίγαν… η θάλασσα, η άμμος και τ’ αστέρια

κι’ εγώ κρατούσα μια καρδιά στα δυο μου χέρια…



Απόσπασμα του ποιήματος «Κάποιο καλοκαίρι» με τον ομότυπο τίτλο.



ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ήταν θυμήσου καλοκαίρι

και περπατούσαμε μαζί

στης μοίρας μας το δρόμο.



Τώρα μαζί διαβαίνουμε

το δρόμο της ζωής.

Μέχρι το τέλος.



Σαν σήμερα ήταν

όταν σε πρωτογνώρισα

μα συ θαρρώ, αιώνια θα θυμάσαι,

όπως κι’ εγώ κείνο το καλοκαίρι.

Κι’ ακόμα τούτη τη λέξη θα σου πώ:

Σ’ ΑΓΑΠΩ! Σ’ ΑΓΑΠΩ! Σ’ ΑΓΑΠΩ!..



Απόψε!

Ένα γλυκό δικό σου χάδι

ήρθε σαν θύμηση στο νου...

Ήταν, θυμήσου... Πάλι βράδι

κατ’ απ’ το φως του ουρανού...